Interview Anne van Vliet

Met de zwaartekracht meepersen

De Kaya Baarstoel was opgenomen in het bevallingsplan dat ik samen met mijn verloskundige heb opgesteld. Ook wilde ik met een spiegel de uitdrijving zien, het kindje aannemen en de nagelstreng laten uitkloppen voordat die werd doorgeknipt. Het is allemaal precies zo gelopen als ik had gehoopt!

Aan het woord is Anne van Vliet. Zij beviel bijna tien maanden geleden van haar eerste kindje. Drie dagen voordat ze officieel ingeleid zou worden. Met Emma op schoot blikt ze met een heel positief gevoel terug op die hele bijzondere dag.

Ongelofelijk hoe rustig ik bleef toen het moment eindelijk daar was. Mijn man was erg onder de indruk en vond mij heel krachtig. En dat was ik ook. De zwangerschap zelf vond ik niet meevallen. Ik ben veel in het ziekenhuis geweest. Zo heeft Emma twee keer dwars gelegen en liep ik zwangerschapsdiabetes op. Al met al geen pretje. In aanloop van de bevalling was ik bang voor de pijn en bang dat ik in paniek zou raken. Niets van dat alles. In een werkdag heb ik mijn baby thuis ter wereld gebracht. Begonnen om stipt 9.00 uur en om exact 17.15 uur was ze daar. Hoe mooi kun je het hebben?’

Een gevoel van controle

Zodra de weeën begonnen, ben ik de MamaTens gaan gebruiken. Dat was echt briljant. Hij had de afstandsbediening en ik was degene die de instructies gaf. Drie omhoog, een omlaag, drie omhoog. Door de intensiteit van de elektrische prikkels op te voeren, neemt de pijnverlichting toe. Het gaf mij een gevoel van controle en daar hou ik van. Ook heel prettig om dat samen te doen. Het was zelfs zo dat de verloskundige bijna niet durfde te vragen de Tens even af te doen omdat ze mijn vliezen wilde breken. Zo gehecht was ik aan het apparaat. Ik wisselde om de twee uur af. Dus twee uur Tens, twee uur bad, twee uur Tens. Voordeel van deze manier van pijnbestrijden is, dat je mobiel blijft. Blijven bewegen ook al is het minimaal was het motto van de zwangerschapsyoga die ik heb gevolgd. Met de mantra ‘beweeg en ontspan, beweeg en ontspan’ was ik in staat alle weeën op te vangen.’

Koppie met zwarte haartjes

Al snel bleek dat Emma in het vruchtwater had gepoept. We moesten hals over kop toch naar het ziekenhuis. Terwijl iedereen druk aan het inpakken was om te vertrekken, kreeg ik persdrang. Resoluut besloot de verloskundige dat het beter was om thuis te bevallen dan in de auto. Ik voelde haar wel denken: Je gaat nu heel snel dat kind eruit persen, anders neem ik je alsnog mee naar het ziekenhuis. Maar ik had vertrouwen dat het goed zou komen. Op de baarstoel met de zwaartekracht meepersend zat ik voor de spiegel van mijn kledingkast en kon haar koppie met zwarte haartjes tevoorschijn zien komen. Dat werkt natuurlijk super motiverend. Op de brede Kaya Baarstoel die gemaakt is van plastic zit je stabieler dan op de traditionele smallere houten baarkruk. Het was alleen een erg hete dag en ik zweette behoorlijk, dus af en toe gleed ik ervan af.’

Thuis bevallen is goud

Emma is gewoon vaginaal ter wereld gekomen. Ik heb veel programma’s over bevallingen bekeken en was daardoor gerustgesteld. Een baby die in het vruchtwater heeft gepoept, hoeft niet meteen met een keizersnede ter wereld gebracht te worden, zoals ik altijd dacht. Gelukkig constateerde de verloskundige in mijn situatie dat de darmpjes al rijp waren en de kleur van het vruchtwater daarmee te maken had. Ze durfde het dus aan om de bevalling thuis voort te zetten. En dat was mijn grote wens om thuis te kunnen bevallen in mijn eigen vertrouwde omgeving. Dat is toch goud. Vrouwen zouden hun positieve bevallingsverhalen meer met elkaar moeten delen. Je wordt zo bang gemaakt voor van alles en nog wat en dat is vaak nergens voor nodig’, aldus Anne van Vliet.